Een 6 Maanden avontuur

Wat je eerst zal lezen in deze blog, zijn mijn struggels en uitdagingen waar ik doorheen heb moeten komen afgelopen maanden. Ik heb besloten dit met iedereen te delen, omdat ik het belangrijk vind dat mensen weten dat reizen niet alleen één grote vakantie is en alleen maar heel erg leuk met zo nu en dan wat probleempjes. Je komt jezelf tegen op reis en soms kan je er makkelijker mee om gaan dan een andere keer. Dit keer ben ik mijzelf hard tegen gekomen en met veel steun vanuit Nederland en mijn vrienden hier ben ik er gelukkig weer doorheen gekomen, maar elke dag blijft een uitdaging, elke dag weet ik niet wat er gaat komen en gebeuren. Ik geniet hiervan maar is ook eng. Maar angst zal nooit de overhand nemen waardoor ik vergeet te leven.

Donderdag, 25 juni 2015

Alleen reizen heeft zijn voordelen en zijn uitdagingen. De eerste maanden waren voornamelijk erg leuk vol leuke uitdagingen en heb een mooie en bijzondere tijd gehad en was enorm gelukkig. Maar ik lag op een gegeef moment halverwege februari in de tent in prachtig Akaroa, Onuku farm camp site. Ik kreeg van het ene op het andere moment enorme last van heimwee. Zo erg dat ik niet wist wat aan te moeten. "Ik moet naar huis", ging op dat moment door mijn hoofd ook al wist ik dat dat niet de oplossing was. Na een aantal dagen en veel contact met het thuisfront werd de drang om naar huis te gaan minder maar de heimwee bleef. Die is nog ongeveer 3 maanden gebleven. In deze tijd vestigde ik me in Grovetown om te wonen en werken. Na ongeveer 2 maanden was er geen werk meer en was het hoog tijd voor mij om weer verder te reizen. In deze tijd begon ik me weer te herinneren dat ik thuis in Nederland momenteel niks heb om voor terug te komen behalve familie en vrienden die ik maar al te graag zou willen zien, maar Nederland is niet meer mijn thuis zoals het ooit wel was geweest. Ik kan daardoor op dit moment mijn geluk niet vinden in Nederland. Mijn heimwee verdween langzaam aan. Dit maakte echter plaats voor een ander gevoel. Het gevoel niet meer te weten waar ik in vredesnaam mee bezig ben. Wat doe ik in Nieuw Zeeland? Waarom ben ik aan het reizen? Wat wil ik hiermee bereiken? Dit beangst me en vind het moeilijk dit uit te zoeken. Ik zag de pracht van de bergen, heuvels, de natuur niet meer. Alles leek normaal te zijn geworden. Ik begon mezelf nog meer te forceren om de pracht te zien wat helaas resulteerde in het minder genieten en waarderen van wat ik zag. Aangekomen in het Fiordland begon ik mijn ogen weer te openen en ik begon weer een beetje te genieten van wat ik zag en wat ik deed. Het was vaak nog erg moeilijk, maar in de sneeuw lopen naar Mount Luxmore van waar er een prachtig uitzicht was over het gebied, over de ridgelijn van de Kepler track lopen wat vaak eng was maar daardoor exciting, en de glinstering van de frost op de planten wanneer ik om 5 uur ochtend in het donker verder liep op de Kepler track was gewoon een WOW moment. En dan op de Milford road naar de Key summit gelopen en geëindigd in winter wonderland, en op de Gertude saddle hiking track waren de icicles en frozen waterfalls/streams magisch om te zien! Maar in prachtig Doubtful sound en Milford sound had ik moeite om echt van de pracht daar te genieten. Ik was moe. Het voelde alsof ik moest genieten en daardoor keek ik om me heen maar was gesloten voor wat ik zag. Toen terug naar Grovetown om te werken. Geld om verder te reizen was er niet. Zodra ik de besneeuwde bergen van het Fiordland, Queenstown, Wanaka en omgeving verliet miste ik de bergen al. Eenmaal terug in Grovetown was gek, maar na een paar dagen kon ik het weer een beetje mijn thuis noemen. Helaas begonnen mijn gedachten weer. Wat doe ik in Nieuw Zeeland en wat wil ik eigenlijk? Wil ik hier blijven in Nieuw Zeeland? Wil ik naar een ander land? Of wil ik misschien terug naar huis naar Nederland? Vragen en nog meer vragen door mijn hoofd. Misschien is het tijd om terug te gaan wat vaak als een goed idee voelt maar ook nu weer voelt het alsof het niet de oplossing is omdat, ondanks dat ik iedereen enorm mis, ik voorlopig nog niets heb om voor terug te keren naar Nederland. Maar toch krijg ik de gedachte van Nederland niet uit mijn hoofd en ik krijg de gedachte niet uit mijn hoofd dat ik aan de andere kant van de wereld ben wat vooral gek voelt. Ik houd van dit land, het is prachtig, ik blijf hier niet voor niets voor een langere tijd. Maar al de gedachten maakt het moeilijk om volledig te genieten van mijn tijd hier en maakt het moeilijker om echt van dit land te houden.

Ook dit kan onderdeel van het (alleen) reizen zijn. Ik heb ernstige heimwee gevoeld, ik heb langdurig heimwee gevoeld en ik heb me enorm eenzaam gevoeld. Momenteel ben ik vooral verward wat me soms ongelukkig maakt en vergeet te genieten of niet volop geniet van wat ik nu om me heen heb, namelijk lieve mensen en vrienden waar ik de komende tijd mee samen woon. Een baan in de wijngaard die zwaar is maar me elke ochtend en avond laat genieten van de prachtige luchten van Blenheim en het heerlijk buiten werken in vaker de zon dan bewolkte luchten, van de prachtige en vaak redelijk verlaten stranden in de omgeving en de duik in de zee die ik zelfs nu nog in de herfst/wintertijd neem. Er zijn nog genoeg momenten waar ik volop van geniet.

Komende tijd ben ik nog van plan in Grovetown te blijven en werken. Wat er daarna gaat gebeuren weet ik niet. En het zou kunnen dat de dag voor ik weer vertrek ik nog niet weet wat ik ga doen. Wat ik heb geleerd met reizen is dat plannen niet mogelijk is omdat je leert met het moment te leven want die mogelijkheid heb je als reiziger en als persoon. Ik krijg vaak de vraag: wat ga je doen komende tijd? Wanneer kom je naar huis? Ga je nog naar Australië of andere landen? Deze vragen zijn vragen uit interesse en zou ze graag willen beantwoorden maar eerlijk gezegd kan en wil ik daar niet over nadenken en heb sowieso geen idee wat er gaat de gebeuren komende tijd. Ja, ik kom terug naar Nederland. Wanneer? Weet ik niet. Voor hoe lang? Weet ik niet. Of ik nog naar Australië en andere landen ga? Weet ik ook niet. En dat is het mooie van reizen... ik hoef dit allemaal niet te weten want ik ga daarheen waar ik wil, wanneer ik wil, en voor zolang ik wil (tenzij ik het land moet verlaten ivm visa afloop ;) ).

De voortzetting van mijn reis

Zoals ik eerder al zei heb ik ondanks alles wat ik net heb omschreven nog leuke en mooie tijden gehad afgelopen maanden en heb dus nog een hoop verhalen te delen over mijn tijd dat ik samen reisde met Lillian, mijn tijd in Grovetown tijdens de harvest van de wijndruiven, mijn reistijd hierna en nu weer terug in Grovetown voor de pruning season.

Mijn reis met Lillian

De laatste keer dat ik schreef was eind januari in Wellington waar ik verbleef en wachtte tot Lillian zou arriveren zodat we samen Wellington en een deel van het zuid eiland konden verkennen. Helaas was Lillian een beetje ziekjes bij aankomst en het heeft bijna de hele gezamenlijke reis geduurd voor ze echt opgeknapt was. Helaas gebeuren dit soort dingen maar we passen onze ideeën en plannen dan gewoon aan. We keken per keer en dag wat we gingen doen. In Wellington heeft Lil eerst veel uitgerust en zijn we samen nog het Te Papa museum wezen bezoeken en een beetje door Wellington gelopen. In de avond drankjes gedaan met andere mensen van het hostel in het hostel maar vooral veel bijgepraat met Lillian!

Zuid Eiland: Picton, White Bay, Pelorus bridge, Nelson

Toen was het tijd naar het zuid eiland te gaan waar ik heel erg naar uitkeek. Ondanks dat ik in Nieuw Zeeland bleef voelde het alsof ik naar een heel ander land ging. Bij aankomst kwam ik er ook gelijk achter dat het Noord en Zuid Eiland niet met elkaar te vergelijken zijn. Met de Ferry overtocht kom je aan op het Zuid Eiland via de Marlborough sounds. Helaas regende het nogal hard dus konden niet heel erg van dit uitzicht genieten, maar van wat ik kon zien was het prachtig.

Vervolgens kwamen we aan in Picton waar we onze eerste nacht besteedde en Lillian, Bo (Taiwanees meisje) en ik in de avond gretig gebruik maakte van de Jacuzzi van het hostel met uitzicht (ook over industrie terrein maar die negeerden we). Na een nacht in Picton doorgereden naar White Bay waar we de nacht zouden besteden zodat ik de famous Glowworms van Nieuw Zeeland kon laten zien aan Lillian plus dat ik ze zelf natuurlijk heel graag wilde zien. Zodra het donker genoeg was, de 10 minuten wandeling gemaakt naar de muur waar we de glowworms zouden zien. Elke keer weer is dit een adembenemend zicht en deze keer mooier dan andere keren. Ze zaten op een met mos bedekte muur in de bossen met een stroom die eronder liep waarin je de reflectie van de glowworms zag.
De dag erna doorgereden naar Nelson via de Pelorus Bridge waar de tonnetjes scene van The Hobbit is opgenomen. Erg mooi gebied, en ik kon het niet laten om even een duik in het water te nemen.

Pelorus river

Eenmaal in Nelson wilden we en hostel voor overnachting zoeken maar dit was een grotere uitdaging dan gedacht. We kwamen er toen achter dat een groot festival van Nieuw Zeeland –Luminate – net was afgelopen en daarnaast kwamen vele backpackers richting het Zuid Eiland, wat inhield dat het noordelijke deel van het Zuid Eiland erg druk zou zijn. Dus in plaats van ter plekke een hostel zoeken moesten we nu vaak van tevoren gaan bellen of er nog plek zou zijn in een hostel om te voorkomen weer in een ongezellig hostel als in Nelson te eindigde (die gelukkig wel schoon was). In Nelson niet veel gedaan behalve beetje rondlopen en besluiten wat we de komende dagen wilden doen want we wilden niet in dit hostel blijven.

Motueka & Abel Tasman

Na Nelson zijn we doorgereden naar Motueka wat dicht bij de Abel Tasman National park ligt. Hier zijn we 5 dagen gebleven. Lil en ik even een flinke ruzie gehad omdat we onenigheid hadden over hoe de reis moest verlopen. We dachten redelijk op elkaar afgestemd te zijn maar we hadden blijkbaar toch beide een heel ander idee over hoe de reis eruit moest zien. Denk zelf dat 't het niet (willen) begrijpen was van elkaars motieven, namelijk voor mij dat backpacken mijn levensstijl is dus langzaam en met de dag leven, en zij hier op vakantie was om mij en Nieuw Zeeland te zien. We zouden dus allebei een beetje moeten inleveren om er samen een leuke tijd van te maken. Dus de volgende dag samen nieuwe plannen gemaakt wat inhield veel rijden op het noordelijke deel van het Zuid Eiland om Lil hier zoveel mogelijk te laten zien en voor Lil om een weekje alleen op pad te gaan om richten het zuiden naar Queenstown en Dunedin te gaan (Ik was erg blij ze een reispartner – Mischi (Duits meisje) – voor die week had gevonden om mee samen te reizen, die we trouwens ongeveer onze hele gezamenlijke reis bleven tegenkomen beginnend op de Ferry).

Motueka heeft ons verder veel kunnen bieden. Lillian heeft haar eerste punt op haar 2 punten to do list kunnen afstrepen: de eerste ever Skydive, waar ik als haar persoonlijke fotograaf op de grond mocht spelen. Verder zijn we vanaf hier een dag naar de Abel Tasman gegaan die we eigenlijk 4 á 5 dagen wilden lopen maar doordat Lil nog steeds niet helemaal beter was hadden we besloten een deel van de track te lopen. Lena (Duits Meisje), die we hadden ontmoet in het hostel, ging ook met ons mee. Eerst met de boot afgezet bij Anchorage Bay wat een mooie tocht was, maar aangekomen op het strand moest ik even uitrusten omdat ik helaas nog altijd zeeziek ben en even een paar teugen frisse lucht op vaste land nodig had om bij te komen. Daarna op pad naar eerst de Cleopatra Pools en vervolgens naar Te Pukatea Beach waar we heel grappig Mischi ook weer tegenkwamen. Na lekker relaxen in het zonnetje en ik een duik had genomen in de zee gingen we weer op pad aangezien we nog 4 uur moesten lopen naar de auto. Ondertussen nog allemaal stranden bekeken waarvan Watering Cove mijn favoriet was. Onderweg terug naar de auto een eetplek gevonden waar we een overheerlijke burger hebben gegeten en toen terug naar het hostel uitrusten en nagenieten.

Apple Split Rock

Watering Cove Beach

Cleopatra Pools

At Te Pukatea Beach

 

Marahau

Golden Bay

Next stop was de Golden bay. We zouden in Takaka verblijven (leuk klein hippieplaatsje) vanwaar we onze dagtrips zouden doen. Daar ontmoette we de twee jongens Robert (Nederlands) en Ryan (Canadees). Lil en ik wilden heel graag een paardrijdtocht maken in de Golden bay en andere plekken in de Goldenbay te bezoeken en aangezien het erg gezellig was met de jongens en zij de volgende dag ook de Golden bay zouden bezoeken hadden we besloten samen te gaan. Last minute besloten de mannen ook mee te gaan met de paardrijdtocht en zijn we vertrokken we met 2 groepen: ons vieren en een gezellige Indiase Familie. Het was prachtig en het was een geweldig gevoel dit met een paard te doen. Na 2 á 3 uur paardrijden waren ik en mijn paard (waarvan ik helaas de naam ben vergeten) de beste vrienden ondanks dat die best nog weleens eigenwijs was. Maar denk daarom dat we het goed konden vinden.

Uitzicht op de Farwell Spit

De mannen, Lil en ik

Na het paardrijden doorgereden naar voor mij het mooiste strand die ik ooit gezien heb, Wharariki beach.

Wharariki Beach

Na hier even te hebben gerelaxt hadden we besloten dat we de dag moesten afsluiten met een BBQ in het hostel.

De dag

Kaikoura

Volgende bestemming was Kaikoura, maar voor we naar Kaikoura zouden vertrekken maakten we nog snel een korte stop bij de Clearest watersprings (Te Waikoropupu) of New Zealand.

Te Waikoropupu (Water Springs)

Vervolgens doorgereden naar Kaikoura met een korte stop in Nelson om met Thea en Alex te meeten die ondertussen ook lekker op vakantie waren op het Zuid Eiland. De rit was erg mooi en leuk en Lil (die eindelijk haar stem weer terug had) en ik zongen (lees schreeuwen) heerlijk mee op de muziek.

Onderweg naar Kaikoura

In Kaikoura gingen we de nummer 2 op Lil’s to do list afstrepen, Whale Watching. De dag dat we het geboekt hadden was het gecanceld ivm het slechte weer, maar veel tijd om in Kaikoura te blijven en afwachten hadden we niet, dus we hadden ons op de wachtlijst gezet voor de volgende ochtend in de hoop dat we dan mee zouden kunnen en alsnog een walvis zouden kunnen zien. De dag zelf besteed aan lekker rondhangen in Kaikoura en de Zeehonden opgezocht.

Uitzicht over Kaikoura

Zeehonden kijken

 

De volgende dag moesten we vroeg op om klaar te staan bij de Whale Center voor het geval we mee zouden mogen met de boot. En ja hoor! Eerste boot waar we op wachtte gelijk raak, we mochten mee. Het was alleen super jammer dat ik was Zeeziek was als een gek. Blijkbaar was zee ook zo wild dat een half uur na onze boot nog één boot was vertrokken en daarna alles voor de rest van de dag gecanceld was. En dan zit je zo 2 uur op een boot waar je bijna continue binnen in de boot zit en zo nu en dan 5 á 10 minuten naar buiten ging om te kijken naar het zeeleven en dan weer naar binnen ging. Naar binnen gaan was niet leuk, namelijk elke keer dat ik terug naar binnen ging had ik een kotszakje nodig om alles eruit te gooien, behalve dat de derde keer er niks meer uit te gooien viel. Maar we hebben een walvis gezien (leek op een rots dat in het water lag) en we zagen hem ondergaan wat een prachtig gezicht was. Helaas was ik zo ziek dat ik het niet helemaal meekreeg. Was ook dolgelukkig toen we terug aan land waren!

Whale Watching

Punakaki (Pancake Rocks) & Hokitika

Na even op adem komen en een kop thee gingen we op weg naar Hokitika (4 uur rijden). Voor we in Hokitika aankwamen hebben we eerst nog een omweg genomen naar Punakaki's Pancake Rocks wat prachtig was met de zonsondergang.

Pancake Rocks

In Hokitika niet veel gedaan. Lekker beetje uitgerust, de Greenstone Factory bezocht en een korte rondleiding gekregen over de Greenstone/Jade, en lekker een strandwandeling gemaakt waar allemaal driftwood sculptures gemaakt waren wat erg vet was.

Arthurs pass (Castle Hill)

Na Hokitika gingen naar Christchurch vanwaar Lillian de volgende dag zou vertrekken naar Queenstown en ik me een weekje alleen zou vermaken. Maar eerst hadden we nog een mooie rit voor de boeg via de Arthurs pass wat een prachtig natuur reservaat is. Onderweg maakten we een aantal stops waarvan een vrij lange stop bij Castle Hill. Prachtig gebied waar blijkbaar de battle scene van de eerste Narnia film is opgenomen. Lillian was lekker ergens onderaan de heuvel aan het genieten terwijl ik omhoog was geklommen om vandaar te kunnen genieten van het uitzicht.

Over de Athurs Pass

Over de Arthurs Pass

Castle Hill

Castle Hill

Castle Hill

Ten slotte doorgereden naar Christchurch om te overnachten en Lil de volgende dag af te zetten op de bus. Ik ging terug naar het hostel mijn spullen inpakken en uitzoeken wat ik ging doen in die week.

Akaroa, Onuku Farm

Ik zou bij Christchurch in de buurt moeten blijven gezien ik, Lil daar weer zou meeten dus ik had besloten naar Akaroa te gaan naar Onuku farm lodge/campsite. Prachtige plek waar ze een hostel hadden, een aparte campsite voor busjes en een apartje campsite voor de tenten en waar ook starhuts waren waar een deel van het dak van glas was en je dus onder de sterrenhemel sliep. Het huisje voor mij alleen was helaas te duur dus ik heb lekker in mijn tent geslapen. Voelde me na lang samen reizen met Lil beetje alleenig, maar na zo'n lange tijd samen reizen was het ook wel even lekker om helemaal mijn eigen ding weer te doen. Na de eerste nacht ook lekker naar Akaroa gegaan waar ik een terrasje opzocht voor koffie en lekker ging schrijven in mijn traveldiary en postcards schreef voor de opas's en oma's. Verder ontmoette ik bijna gelijk leuke mensen om beetje mee rond te hangen.

Maar toen de tweede nacht.. de heimwee sloeg toe die helaas lang bleef aanhouden. Gelukkig veel lieve mensen gehad om mee te praten waaronder Lynn uit Amerika, en Maria uit Chili. En heel veel steun van thuis en vrienden gekregen met wie ik (veel) contact heb gehad. De dagen erop mezelf geprobeerd af te lijden door bijvoorbeeld lekker een wandeling te maken richting een top om vanuit daar de Inlet van Akaroa te zien. Ik deed dit samen met Lynn, Maria en een aantal andere meiden. Lynn, Joanna (Hong Kong) en ik zijn ook helemaal tot de top ("The End") Gelopen. Geweldig uitzicht en enorm genoten. En ik heb even alles uit me gegooid en even lekker staan blèren op de top (Whohoo).

Uitzicht over de Inlet van Akaro met Joanna en Lynn

Uitzicht over de Inlet van Akaroa (Panorama)

Daarnaast genoot ik ook enorm van de zonsondergangen, ging zo nu en dan naar Akaroa voor koffie, ben naar een privéstrand geweest van de Onuku Farm waar ik en een paar andere mensen een poging waagde om Paua schelpen te vinden voor diner wat helaas mislukte (water was te koud om echt goed te kunnen zoeken. Maar het meest vette van alles wat ik daar heb gedaan was het zwemmen met de Dolfijnen!! DIT WAS GEWELDIG. Het koste aardig wat geld (100$) waardoor ik twijfelde omdat ik niet meer zoveel geld te besteden had maar door de heimwee had ik besloten dat ik dit moest doen voor mezelf. Ik vertrokken met 5 andere mensen en de kapitein en de gids. We zaten op een redelijk klein bootje waardoor we ook maar met 8 mensen erop konden/zaten zodat we ons nog een beetje konden rond bewegen. Het spotten en aantrekken van de dolfijnen kwam wat traag op gang. We zagen op een gegeef moment een Dolfijn dus ik zeg voor de gein: "Mooi we hebben een dolfijn gezien! We kunnen weer terug". Na ongeveer half uur á 3 kwartier op de boot kwam de eerste dolfijn naar ons toe en bleef rondhangen waarop er vervolgens meer en meer kwamen. Teken voor ons om het water in te gaan. We kregen nog als tip dat dolfijnen het leuk vinden als je zingt en bubbels maakt. Veel dolfijnen bleven nog op redelijke afstand en het schoot door mijn hoofd dat ik niet inzag wat het verschil is van met ze in het water liggen waar ik ze minder goed zag of vanuit de boot kijken, maar ik had de grootste lol met zingen en bubbels maken waardoor het kind in mij omhoogkwam wat alleen maar aantrekkelijker is voor Dolfijnen. Een van de jongens zag ik continue met dolfijnen dus ik vroeg hem hoe die dat voor elkaar kreeg. Hij zij dat die achter ze aan probeerde te zwemmen dus ik dacht ga ik ook proberen. Dus toen ik een paar dolfijnen in de verte zag, wilde ik naar ze toe zwemmen zo hard als ik kon en toen gebeurde er iets fantastisch: Eerst kwam er één onder me mee zwemmen, toen nog één tot er ongeveer 6 met me mee zwommen. Dit was een onvergetelijk ongelofelijk geweldige ervaring vol ongeloof! Na tijdje zo zwemmen was ik moe dus moest ik even stoppen. Ondertussen bleef ik bubbels maken en zingen en nog een paar keer snel zwemmen om ze met me mee te krijgen wat nog 1 á 2 keer lukte. De dolfijnen vonden mijn songs geloof ik wel mooi want tegen het einde had ik ze redelijk vaak om me heen. Ik had de tijd van mijn leven en was heel even al mijn zorgen vergeten. Verder waren we toen we in de boot waren nog 6 á 7 keer ofzo getrakteerd met een sprong van een paar meters in de lucht door de dolfijnen wat echt 'Whaaaa' was. Zo geweldig en mooi. Toen we te horen kregen dat Hector Dolphins normaal gesproken niet echt zo zijn dat ze normaal gesproken best verlegen zijn en wat wij vandaag hadden gezien vrij uitzonderlijk is, voelde deze dag helemaal speciaal voor mij.  We hadden volgens de kapitein de beste rit van het seizoen tot dan toe gehad (en we zaten ondertussen al eind februari richting einde van de zomer).

Hector Dolphin

De 'Swimming with the dophins' Group

Dolfijn zwemt achter mij

Hector Dolphins Jump

De dagen hierna heb ik met een aantal mensen nog erg genoten van gezelligheid en kaart en dobbelspellen in de avond en heb mezelf goed verwend met lekker eten en een flesje wijn.

Christchurch

Het was tijd om Akaroa te verlaten en Lillian op te halen in Christchurch waar op dat moment de Worldcup Cricket plaatvond. In Christchurch veel rondgeslenterd, een uurtje naar een museum geweest, naar het cricket supportersveld geweest lekker geluierd en geprobeerd het cricketgame te snappen (zelfs nog naar gevraagd maar is nogal ingewikkeld). We zijn nog een avond naar de film geweest, naar het strand buiten het cenrum van Christchurch geweest en eigenlijk gewoon lekker genoten van de mooie zonnige dagen in Christchurch. De zon maakte de stad gelukkig een stuk vrolijker dan het was. Zoals de meeste misschien wel weten is dat in februari 2011 een enorme aardbeving is geweest die de stad flink verwoest had. Nog altijd ziet de stad er verschrikkelijk en deprimerend uit met gebouwen die verwoest zijn, straten die eruitzien alsof ze nog nooit echt zijn onderhouden, bouwterreinen, etc.

Kerk in centrum van Christchurch

Met kleine projecten proberen ze de stad een beetje op de vrolijken zoals met bijvoorbeeld de 'Restart Mall' wat uit kleurrijke containers bestaat waar winkels in zitten (daar ergens is ook nog een enorm twisterveld te vinden waar ik heel leuk met Mischi met vele ogen op ons gericht twister heb gespeeld (Duits meisje die met Lil reisde in Queenstown en Dunedin, die ook paar dagen in Christchurch zou blijven).

Twister!!

Verder was er één monument die ik heel erg graag wilde zien. Ik had erover gehoord via het progamma '3 op reis. Dit monument bestaat uit 185 lege witte stoelen. Eén stoel per overledene van de aardbeving. De stoelen waren allemaal verschillend, van zitzakken tot krukken tot een rolstoel en zelfs een babybedje/zitje. De laatste twee lieten dat ik even moest weglopen van de andere mensen. Ik ging alleen rondlopen rond het monument, las er informatie over en kwam vervolgens aan bij een lijst van de overledenen. Erdoorheen kijkend zie je dat de meeste mensen Nieuw Zeelanders waren uit Christchurch, maar er zaten ook vele buitenlanders tussen, en vele van die buitenlanders waren van mijn leeftijd... misschien ook wel backpackers genietend van het land en de reis. Je ziet leeftijden beginnen vanaf 5 weken oplopen tot 87 jaar. Het was heftig omdat ik door de stoelen en de informatie een beeld van de verschillende soorten mensen voor me zag die er door deze heftige natuurramp er niet meer zijn. Het was een bijzonder monument en de zon die er toen op scheen maakte het extra mooi, extra bijzonder.

Monument voor de aardbevingramp van Februari 2011

Aan de overkant van dit monument is een kerk te vinden die de 'Cardboard Church' heet. De naam zegt het al. De kerk bestaat uit karton. Een architect uit Japan heeft deze earthquake proof kerk ontworpen voor Christchurch na de aardbeving. Een bijzondere kerk dankzij de architectuur.

Cardboard Church: Alles is van karton. Dus ook de pilaren die het dak vormen

Goodbye Lillian

Na een aantal dagen Christchurch zat de gezamenlijke reis met Lillian erop (Inmiddels eind februari). Mischi en ik zette haar af op de airport en wachten met een kop koffie tot Lil moet boarden. En dan is het afscheid nemen, nog een fotootje en na een laatste dikke knuffel zie ik Lil verdwijnen door de duren naar de douane.

(Speciaal berichtje aan Lil als je het leest: Ondanks onze gekibbel regelmatig, kan ik echt terugkijken op een hele leuke tijd samen!!)

Daaag Lillian! Het was gezellig

Blenheim, Grovetown

Toen was het op naar Blenheim en beginnen met werken om mijn spaarpot weer een beetje aan te vullen. Mischi reed mee maar zij zou daar in een andere hostel verblijven en ik had na contact met Ronnie (Nederlander) die ik eerder in Taupo had leren kennen een baan gevonden en zou 2 km verder rijden van Blenheim naar Grovetown en daar verblijven in het Grovetown hotel. Onderweg maakte Mischi en ik nog een stop net na Kaikoura om zeehonden te kijken die we overal zagen op de rotsen naast/in de zee.

Aangekomen in Grovetown een kamer gekregen, spullen in kamer gezet en met Ronnie en Simon (Duitser) een biertje in de Pub gedronken en pool gespeeld (Jaa, de hostel en de pub zijn in één gebouw met een gang van een meter breed van elkaar verwijderd.. Dit geeft problemen in het kader van geldbesparing).

De dag na aankomst kon ik gelijk beginnen met werken wat betekende dat ik om 5 uur moest opstaan om, om 6 uur klaar te staan voor werk. Ik gingen beginnen in de vineyard. De eerste dag deed ik een beetje wrapping met zeer jonge planten wat een zeer simpele job is. Toen was het alweer weekend die Ronnie en ik bij Simon besteedde (die woonde een paar honderd meter bij ons vandaan, in een huis van een oudere vrouw die werknemers van wineries etc onderdak bood). Daar lekker bier gedronken en gebruik gemaakt van het zwembad en gewoon heerlijk gerelaxt in het warme weer. Het was een heerlijk weekend.

Grape Harvesting Time

Na een week werken in de vineyard kregen we te horen dat we langzaamaan zouden beginnen met de harvest. Dit zou betekenen 10 á 12 uur werk per dag 7 dagen per week tenzij het regent. Maar toen bleek dit de slechtste harvest sinds tijden te zijn wat betekend goede druiven waar goede wijnen van kunnen worden gemaakt, maar ook minder druiven om te plukken dus minder werk. Denk dat we gemiddeld uiteindelijk 5 á 6 uur op een dag werkte soms 7 dagen in een week soms 4 of 5. Toen was eind april ook ineens de harvest voorbij.

In de tussentijd superleuke tijd gehad met de Collega's en mensen van Grovetown (een aantal van hen waren ook mijn collega's). In de wijngaard bijvoorbeeld een hoop lol gehad met gesprekken die we konden voeren tijdens het werken, spelletjes spelen, luidkeels zingen, een liedje maken (The Vineyard Song, Samen met Holly gecreëerd):

The Vineyard Song op de muziek van: Onder de zee - De kleine Zeemeermin (By Holly en Linda)

The vineyard is always greener
In Blenheim, in Marlborough
We dream about picking grapes now
Once we get in the picking flow
Just look at the views around you
Stand there and look some more
Such beautiful hills around you
What are you waiting for.... Lets go!!

Here in the rows, here in the rows
Picker your crazy, why your so lazy
Here in the rows
What have you got inside your bin
No rot, no leaves, they are a sin
Tony will see it, then we all hear it
Here in the rows (here in the rows)
Here in the rows (here in the rows)
There will be yelling
He will be telling
Fuck off, and go!!

Verder zinnen en woorden leren in Maori, druiven gooien, druiven uitwringen boven iemands hoofd... Denk dat we tijdens het plukken teveel tijd hadden en daardoor enorm veel Lol hebben gehad in die tijd ondanks dat de uren vaak teleurstellend waren.

Een paar van mijn hostelvrienden/collega's (Helaas mis ik er een paar)

Met de mensen van Grovetown veel drankjes in pub gedaan, veel pool gespeeld, films gekeken, een keer een winetasting gedaan in de hostel zelf wat hilarisch was, veel gelachen, Bij de Pelorus River wezen zwemmen. Verder nog zo nu en dan lekker naar het strand gereden even uitwaaien en even weg van Grovetown, Blenheim. Was een super leuke tijd met super mensen.

Wine tasting

Bij de Pelorus Bridge zwemmen

Grovetown Lagoon

Grovetown Lagoon

Vaak afleiding gehad hierdoor maar soms was ik nog steeds verward en ongelukkig en dacht nog vaak aan thuis. Daarnaast was het druk in het hostel wat vaak ervoor zorgde dat ik echt het hostel moest verlaten (de muren kwamen bijna op me af door de drukte). Hierdoor en door de negatieve gedachtes ging ik vrij vaak sporten, beetje rennen en daarna vooral spierkracht opbouwen. Ik wilde sterker worden en wilde weer iets met paaldansen doen. En ja hoor.. in klein Blenheim is ook nog een paaldans school te vinden. Helaas maar 3 keer gebruik van kunnen maken, maar het was heerlijk om weer in de paal te hangen.

Eindelijk even Paaldansen

Toen was het Grovetown avontuur bijna voorbij. Langzaamaan begonnen er al mensen te vertrekken aangezien er al zo weinig werk was en toen we weer bericht kregen dat er geen werk was het weekend, maar misschien maandag weer.. wist ik dat het klaar was met de harvest en vertelde iedereen weer lekker verder te reizen in plaats van wachten. En zo verdwenen de meeste mensen in 3 dagen tijd van Grovetown hotel en bleven we met een kleine groep achter. Ik ben nog anderhalve week gebleven. Klusjes voor Damian (hotel/pub owner) gedaan om te compenseren met huur, in een winery gewerkt bij de bottle-line en veel lol blijven hebben met de mensen die hier nog waren.

Botteling of Wine

Botteling of Wine

Laatste dagen Grovetown

Toen waren ook alle wineries klaar met werken en hadden een groot feest op een zaterdag in de pub. Dezelfde zaterdag dat wij hadden besloten om te gaan stappen. Wij op pad in de stad en er is werkelijk waar niks te doen tot Pupi (Italiaans meisje) bericht krijgt dat we naar een privé feest kunnen komen voor de mensen die in de wineries werkten tijdens de harvest. Maar op een paar mensen na kenden we niemand. Of terwijl, Partycrashing, aangezien we niet waren uitgenodigd (niet echt in ieder geval omdat we er eigenlijk niet welkom waren omdat we niet in een winery hadden gewerkt). Guess that's a check on my list. Het was echt grappig om mee te maken maar Pupi en ik waren moe en de jongens bezopen dus we hebben ze na zeer lange tijd eindelijk in een taxi gekregen terug naar huis.

De dag erna Simon opgezocht waar ik filmpje mee zou kijken wat uitdraaide op bier drinken en genieten van steak van de BBQ ter ere van Paul's ergens in zijn 60ste verjaardag. Heel leuk met vier oudere locals en Simon genoten van deze super gezellige avond.

De dagen erop gingen er weer een aantal mensen vandoor en moest ik me voorbereiden op mijn vertrek voor mijn verder reis.

Nelson Lakes

Toen was Grovetown voorlopig voorbij voor mij en vertrok donderdagochtend 23 april naar de Nelson Lakes waar ik 6 á 7 dagen ging wandelen over de Travers-Sabine Track.

Dag 1: Zwaar en Lang

Aangekomen ging ik eerst de laatste informatie vragen en de laatste kleine voorbereidingen treffen voor ik op pad ging. De eerste dag had ik me gelijk vergist in kilometers en daardoor gelijk 25km gelopen met een zware backpack op mijn rug waar ook mijn tent aan vastzat. En dit terwijl dit de eerste keer was dat ik zo zou lopen. De eerste 2,5 uur lopen (die me goed afgingen) kwam ik om 12.30 uur bij de eerste hut aan. Nog best vroeg, dus besloot een pauze te nemen en vervolgens naar de volgende hut te lopen. Maar toen werd het zwaar: mijn backpack sneed en hing zwaar aan mijn lichaam en het voelde alsof ik blauwe plekken had op een aantal drukpunten. Hierdoor was ik een stuk langzamer doordat ik regelmatig een kleine break nam om de backpack van me af te zetten en mijn lichaam een break te geven. Daardoor duurde het 4,5 á 5 uur voor ik bij de volgende hut aankwam en was het al behoorlijk aan het schemeren. Ik was ook klein beetje bang dat ik de hut nooit zou bereiken tot ik hem eindelijk, tot mijn grote opluchting, de hut zag. Ik zou eigenlijk in mijn tent slapen de komende dagen, maar er was niemand in de hut en bij de Doc-site (Department of Conservation, voor de natuur in Nieuw Zeeland) hadden ze gezegd dat het geen probleem zou zijn als het een keer voor zou komen als ik in de hut zou slapen (wat ik ook gewoon lekker de rest van mijn hike deed). Dus ik dacht ik ga niet moeilijk doen en slaap lekker in de hut. Ik begin met koken en spullen klaarzetten voor de nacht en toen kwam de realisatie dat tijdens mijn prachtige wandeling ik niemand op de track was tegen gekomen behalve 3 DOC workers. Ik realiseerde me dat ik helemaal alleen in dit gebied was waar ook geen bereik voor telefoon was. Dit was super eng op dat moment en voelde me enorm eenzaam, realiseerde me ook dat als er iets zou gebeuren ik alleen was, geen signaal kon uitbrengen en had ook geen fluitje bij (dacht ik te hebben maar blijkbaar niet) om mensen te waarschuwen mocht er iets zijn. Uiteindelijk met de gedachte van dat ik me kon omkeren in slaap gevallen

Dag 2: Walking trough a Fairytale

De volgende ochtend wakker geworden met lichtelijk dezelfde paniek van de avond ervoor. Ik had eigenlijk al besloten dat ik weer terug zou gaan lopen maar toen ik ontbijt had gemaakt en gegeten en me aan het voorbereiden voor vertrek dacht ik, ik ben ook gek ook om nu om te keren. De wandeling van vandaag was namelijk niet moeilijk en maakte me meer zorgen om over de Travers Saddle te gaan, gezien dit zeer onbekend terrein voor me is (Saddle is: zadel of bergpas). Dus naar de volgende hut gelopen met goede moed in mijn schoenen (het was weer erg zwaar, maar gelukkig maar 3 uur lopen) en verbaast door de pracht van de natuur. Nog een zeer korte zijroute gemaakt naar een mooie waterval waar ik nog twee jongens tegenkwam die in tegengestelde richting liepen en toen verder door 'fairy wonderland'. Toen kwam ik boven de Tree-line waar ik grote open velden zag met in de verte de hut waar ik zou verblijven voor de nacht. Moest nog een deel door een grasland lopen met gras tot mijn heupen. Het was geweldig en genoot hier zo erg van met de zon en de warmte. Mezelf, na me in de hut gestationeerd te hebben, even snel afgespoeld met koud water van één van de stromen en lekker beetje rondgelopen in het gebied en later genoten van de warmte met een boek en wat schrijven. Ik had besloten de volgende dag richting de saddle te gaan en kijken hoe ver ik zou komen en als het me te gevaarlijk leek ik zou omkeren en terug zou gaan. Toen zag ik bericht over een Duitse jongen die een jaar eerder over de saddle ging en daar ergens vermist is geraakt. Dit maakt het absoluut niet dat je je comfortabel voelt om dit te gaan doen, dus ik zat alweer te twijfelen maar besloot het in ieder geval te proberen. Toen zag ik in de verte een andere hiker aankomen lopen die dezelfde richting op zou gaan als ik. Er was een heel klein beetje teleurstelling dat ik niet alleen zou zijn in de hut voor de nacht, maar super blij om iemand te zien zodat ik niet geheel alleen zou zijn en ook de volgende dag niet geheel alleen zou zijn. De hiker was Hanna uit Amerika en we hadden gelijk een goede klik samen. Vanaf het moment dat ze was aangekomen, gepraat tot we naar bed gingen. Tussendoor nog heel exciting mijn eerste earthquake meegemaakt. Duurde even voor ik doorhad dat het een earthquake was en tegen de tijd dat ik het in de gaten had was die zo goed als voorbij (ondanks dat die wel 15 á 20 seconde duurde). Na de aardbeving realiseerde ik me: "Wow mijn eerste earthquake! Best vet om mee te maken! Uhm.. Zit we wel in een hut in de middle of nowhere, Is eigenlijk best eng". Maargoed, aardbeving experience (die gelukkig geen slachtoffers achterliet en niet super eng was) kan ik nu ook van mijn lijstje afstrepen… Check.

Travers Waterfall

Fairy Wonderland

Valley en hut in de verte

Dag 3: De Travers saddle & Blue Lake

Hanna en ik hadden de dag ervoor besloten samen over de Travers Saddle te gaan en misschien samen door te lopen naar de Blue lake (Een zij route van ongeveer 3,5 uur one way). De route van deze hut over de saddle naar de volgende hut zou 6 á 9 uur duren, weersomstandigheden afhankelijk (en dat voor maar 6.7km, waarvan het eerste gedeelte 400 meter omhoog en daarna 1 kilometer naar beneden.. Behoorlijk stijl dus). Dus ik grapte al naar Hanna dat ik minstens 8 uur nodig zou hebben om deze track te doen, wat ik stiekem ook wel dacht nodig te hebben. We vertrokken zodra de zon opkwam omdat we een lange dag voor de boeg zouden hebben. Het was geweldig om hier te lopen, maar enorm zwaar. Hanna heeft me enorm geholpen me over de berg te loodsen. Ze was vaak al 20 á 30 meter voor me (wat veel is als het behoorlijk stijl omhoog gaat) maar ik wilde haar niet laten wachten. Toen eindelijk de top bereikt waar totaal geen uitzicht was door wolken in de bergen, maar dat kon me niks schelen want ik had het gehaald en was enorm trots op mezelf het gedaan te hebben.

En dan denk je het zware gedeelte gehad te hebben, behalve dat we nog 1 kilometer naar beneden moesten wat behoorlijk zwaar was voor de spieren maar enorm gave uitzichten. Eenmaal terug in de treeline kwamen we een andere hiker tegen die andere richting opging. Hij vertelde ons dat we veel dichter bij de hut waren dan we dachten, dus we namen even een korte break om wat te snacken en drinken voor we verder gingen. Na maar 5 uur lopen vanaf het moment dat we waren vertrokken, kwamen we al bij de hut aan. We waren echt super trots op de tijd die we hadden gelopen inclusief break. We waren zo vroeg aangekomen (ongeveer 11.30 uur) dat ik had besloten met Hanna mee te gaan naar de Hut bij de Blue Lake. We namen eerst een lange break bij deze hut om een beetje bij te komen en waar tot ons plezier een heerlijk vuurtje brandde. Ik liet mijn tent daar achter aangezien ik de volgende dag toch weer bij deze hut terug zou komen en het zou gewicht schelen. En toen op naar de Blue lake. Het koste ons 3,5 uur om daar te komen. Of eigenlijk koste het mij zo lang en hield Hanna behoorlijk op. Ik was gesloopt en kon geen bergen meer oplopen. Mijn benen wilden niet meer. Ik grapte op een gegeef moment dat ik niet meer verder ging en mijn tent hier wel opzette, waarop zij zei dat mijn tent nog in de andere hut lag. Daar ging mijn noodplan :P. En toen was EINDELIJK de hut daar. Eerst onze tassen afgedaan en gelijk doorgelopen naar de Blue lake wat het meest heldere meer (fresh water) van de wereld is. Ondanks dat het diepste punt van dit meer maar 7 meter is, berekend dat de zicht over 80 meter is wat dicht licht bij de theoretisch berekende zicht van gedistilleerd water licht. Helaas mocht je geen duik maken omdat ze de helderheid van het meer willen behouden. Het is prachtig blauw van kleur en we zagen ook nog de met uitsterving bedreigde Blue ducks die je nog maar zelden ziet. Helaas kon ik niet volop genieten van het zicht want ik was gesloopt van de 8,5 uur durende zware hike, het was koud buiten en bewolkt en ik wilde er wel van genieten maar nog liever wilde ik weer naar binnen in de hut, een vuur aansteken en genieten van de "warmte" en de rust. Helaas was de kachel erg klein en het meeste hout nat tot vochtig. Dus Hanna was begonnen met een vuur proberen aan te krijgen met kleine takken en ik was vastbesloten om een vuur aan te krijgen dus ik ging met een botte bijl buiten aan de slag om de grote droge stukken door midden te krijgen (wat ik tot mijn en Hanna's verbazing als snel voor elkaar kreeg), en daarna vochtige stukken begon te hakken om te drogen en te gebruiken voor de avond. Echt warm werd het niet in de hut maar het was aangenaam genoeg en daardoor konden we langer uit onze slaapzak blijven en genieten van de avond.

De top van de Travers Saddle, met Hanna

Blue Lake

Blue Lake

Dag 4: Eten tot we erbij neervallen

Dag 4 werd ik wakker en ik kon nauwelijks bewegen van de spierpijn in mijn benen. Verschrikkelijk maar ik moest toch weer lopen die dag. Hanna zou eigenlijk een andere route lopen die via een bergpas zou gaan maar door het slechte weer in de bergen had ze besloten de track samen met mij af te maken. Super gezellig ondanks dat we het merendeel niet samen liepen en we dus gewoon onze eigen pas gingen. Met een tussenstop bij de hut waar ik mijn tent had achter gelaten door naar de volgende hut. Het leek eeuwig te duren voor we er waren, en toen zagen we eindelijk een sign. “JEEJ” dachten we tot erop stond dat we nog 30 minuten moesten wandelen wat 40 minuten bleek te zijn. Eindelijk de hut! En er kwam rook uit de hut dus dat betekende vuur! In de hut die aan het water lag bleken 2 families te zitten (aangekomen met boot) waarvan 1 familie bestond uit 4 volwassenen en 7 kinderen en de andere uit 3 volwassenen. Verder waren er nog een aantal andere hikers. Eén groot feest in de hut, want de families hadden naast dat ze super gezellig waren allemaal left overs van hun diner en de grote familie had verse vis gevangen die ze voor ons hadden bereid. En vervolgens kregen we ook nog chocoladetaart en bier aangeboden. Onze avond kon niet meer stuk na alleen op rijst, havermout en wat snacks tijdens het wandelen hebben geleefd.

Dag 5: Hut feestje

Dag 5 vroeg wakker door alle snurkers in de kamer en al vroeg een boek gaan lezen. Daarna ontbeten en toen kregen we nog meer ontbijt aangeboden (baconsandwiches). Geweldig! De families zouden dezelfde dag ook weer vertrekken dus een oudere man van in de 50 kreeg een salami, suiker en thee van één van de families, dus nu moest deze man wel met mij en Hanna mee naar de volgende hut (die maar 4 á 4,5 uur wandelen was). Hem eindelijk overgehaald en hij vertrok voor ons (hij had tijdens de hike problemen gekregen met zijn benen (iets gescheurd ofzo?) dus kon niet zo snel lopen). Hanna en ik vertrokken een uur na hem. Ik had deze dag niet zoveel zin om te lopen dus na 3 uur lopen Hanna vooruit gestuurd en zou haar in de hut meeten. Bijna bij de hut kon ik de hut op een afstandje al ruiken (rook van het vuur dat brandde in de hut). Was dus aangenaam aankomen in de hut. Daar een feestje gebouwd waar we de salami opaten en een gezamenlijke maaltijd maakte met de meeste van onze left-overs. Super avond gehad en heel gezellig met een heerlijk vuurtje binnen terwijl het buiten stortregende.

Dag 6: Floodings & Finished

Dag 6, tevens de laatste dag, regende het enorm, maar gelukkig hoefde we maar 2,5 uur te wandelen. De man die last had van zijn been besloot nog een nacht in de hut te blijven. Hij was daar gelukkig met het uitzicht dat die had en al het droge hout in de knusse hut. Hanna en ik gingen op pad en kwamen a snel obstakels als kleine rivieren tegen waar een hoop water doorheen kwam. Dus met een paar keer voorzichtig oversteken via keien, andere routes zoeken en een keer een omweg genomen te hebben kwamen we het bos uit bij de parkeerplaats. We hadden het gehaald.

Nu alleen nog één probleem oplossen, hoe kwamen we terug van deze parkeerplaats naar de andere waar mijn auto stond. Dus na even rusten en kijken al snel gezien dat liften vanaf hier ook geen optie was. Dus toen we net aanstalten wilde maken om verder te lopen kwamen er net 2 andere hikers het bos uitlopen die de auto daar hadden staan en ons een lift konden geven. Na 2 minuten in de auto begon de zon te schijnen na eerder 2,5 uur in de regen te hebben gelopen.. ik had al gezegd tegen Hanna dat het hilarisch zou zijn als dat zou gebeuren.

Na nog een koffie te drinken met Hanna, had Hanna een lift gevonden naar haar bestemming en reed ik door naar Motueka waar ik zou meeten met een aantal vrienden, zou uitrusten en me voor zou bereiden voor de Abel Tasman meerdaagse wandeling van 4 á 5 dagen.

Uitzicht vanuit laatste hut op ochtend van vertrek

Abel Tasman & Golden Bay

Autopech

Leonie (Duitser die ik nog uit Roturoa ken, in mijn eerste weken in Nieuw Zeeland) besloot met me mee te lopen op de Abel Tasman track en vervolgens mee te gaan naar de Golden Bay. Aangezien de Abel Tasman maar een one way track is die we in 4 dagen zouden gaan lopen (60km plus side tracks) hadden we besloten om mijn auto aan het begin te zetten en die van Leonie aan het einde om kosten te besparen op een shuttle terug naar het begin. Dus ik moest Leonie ophalen op het eindpunt om samen naar het begin te rijden. En toen ging het fout. Na maar een paar kilometer rijden hield mijn auto ermee op. Gelukkig konden we binnen een paar minuten een auto aanhouden om ons te helpen. Helaas kon de meneer de auto ook niet maken, dus ik met hem naar een punt gereden waar ik bereik had om een garage te bellen (want natuurlijk zaten we ook nog in een gebied waar we geen telefoonbereik hadden). Na even wachten in het zonnetje wordt mijn auto weggesleept naar de garage. Gelukkig konden ze mijn auto binnen één dag maken dus Leonie en ik zouden ons die dag wel lekker vermaken in Takaka met rondlopen en koffiedrinken. En toen de rekening: nieuwe Fuelpump + Reparatiekosten + Wegsleepkosten = ongeveer $350,-. Dat is behoorlijk vervelend, but live go's on. Dus betalen en terugrijden naar het begin van de track waar we gratis op een camping zijn verbleven (helaas konden we niet betalen omdat de receptie gesloten was en we de volgende ochtend moesten vertrekken voor de receptie openging om betaling te voorkomen :P).

Abel Tasman

Dag 1: Simpel en snel

En dan om 7 uur 's ochtends begonnen met de hike waar we na een uurtje lopen een plek opzochten om te ontbijten op het strand. Vervolgens verder gelopen met een omweg via de Cleopatropools naar Te Pukatea bay waar we de nacht zouden verblijven. Daar de tent opgezet en vervolgens genoten op het strand met beetje schrijven en slapen. In de avond nog gezellig met 2 andere jongens gekletst en toen naar bed en in slaap vallen met de muizen die over de tent rouchten (er was een muizenplaag in het nationaal park).

Zonsopgang, vlak voor vertrek

Dag 2: Falls River

Vroeg op om te genieten van ontbijt met zonsopgang en vervolgens op weg naar onze 2e bestemming, Tonga Querry Beach. Na een tijdje lopen komen we bij een zij route naar Falls river en aangezien het maar 3 uur return was zijn we die route gaan lopen. Dit was één van mijn favorieten van de Abel Tasman. Zo'n mooie wandeling, en deze route was ten minste een bospad in plaats van een 'snelweg' (Paden van de Abel Tasman zijn zo goed onderhouden en breed dat we nog weleens grapten dat je er met een kleine auto doorheen zou moeten kunnen rijden). Bij de Falls River aangekomen een korte break genomen en genoten van de rust, geen mensen om ons heen en het idee een beetje in de middle of no where te zijn.

Toen terug en verder naar Tonga Querry beach waar we de tent op het strand hadden opgezet, genoten van de zonsondergang in het gezelschap van één andere jongen. Toen weer vroeg naar bed (half 8) in verband met de kou.

Falls River

Falls River

Zonsondergang op Campingplaats

Dag 3: Tidal Crossing

Leonie en ik hadden de tent geopend om te genieten van de zonsopgang (die mooi was maar helaas verdween de zon al snel achter de wolken. Rustig opgestaan en klaargemaakt want we hoefden niet te vroeg te vertrekken. We zouden namelijk later deze dag een Tidal Crossing moeten maken, wat betekend dat we moeten wachten tot het eb is zodat we de bay konden oversteken over zand ipv door de zee. Bij deze crossing aangekomen moesten we helaas nog een uurtje á anderhalf uur wachten voor het laag genoeg was en toen eindelijk oversteken. Dit was geweldig. Zo gaaf over een mooi groot zandlandschap waar nog delen van de zee hier en daar doorstroomde. Dus op blote voeten naar de overkant. Geweldig vond ik dit. Aan de overkant aangekomen doorgelopen tot we bij Totaranui aankwamen waar helaas de "beschaving" weer te zien was (die we overal al wel zagen op de route met zomerhuisjes en op dag 2 zelfs een zomervillage.. verschrikkelijk, zeker als je dit probeert te ontlopen voor een paar dagen). Dus snel doorgelopen om daarvan weg te gaan en naar onze laatste overnachtingsplek gelopen, Anapai Bay. Ook daar waren alleen Leonie en ik, samen met weer één andere jongen. Super gezellige avond gehad en genoten van de Weka die we continue zagen rondlopen (De weka is net een combinatie van een kiwi en een kip. Vind ik in ieder geval wel een mooie omschrijving :P). Zo'n grappig beest! Liep rond als een of andere James bond op zoek naar eten denkend dat wij hem niet zagen :P. En toen naar bed onder het luid geluid van de weka. En met luid bedoel ik bijna pijnlijk aan de oren luid.

Leonie en ik met achter ons de Tidal Crossing

Tidal Crossing

Dag 4: Seperation Point & Finished

En toen brak de laatste dag aan waar we rustig aan opstonden en ons voorbereidde om naar onze laatste bestemming, de Wainui Carpark, te lopen. We deden dit met een kleine omweg naar Seperation point waar we super leuk, lieve kleine zeehondjes zagen spelen. Aangekomen bij de carpark eerst lekker uitgerust en wat gegeten en volgens weggereden naar Takaka. En zodra we wegreden begon het te regenen. Ik zei eerder nog tegen Leonie dat het hilarisch zou zijn als het begon te regenen (want daar leek het al de hele dag naar uit te zien) wanneer we in de auto zouden zitten.. en ja hoor!

Baby Seal, bij Seperation Point

Baby Seals Playing, Bij Seperation point

Laatste kilometers tot het einde

Patons Rock & Goldenbay

Aangekomen in Takaka naar de I-Site gegaan om informatie te vragen over waar we goedkoop of gratis zouden kunnen overnachten in de auto aangezien ik niet meer heel veel geld overhad na de reparatiekosten voor mijn auto. We spraken met een meneer die in 1956 vanuit Nederland naar Nieuw Zeeland was verhuisd. Hij raadde ons een gratis overnachtingsplek aan, maar dat zouden we niet van hem gehoord hebben. Vervolgens, toen wij nog even aan het rondkijken waren in de I-Site, kwam die naar ons toelopen en bood ons aan om bij hem gratis te verblijven (in zijn Bed & Breakfast) zodat we een fatsoenlijke douche konden nemen en in een fatsoenlijk bed konden slapen. Daar zeiden we natuurlijk geen nee tegen dus na laatste dingen geregeld te hebben in Takaka, doorgereden naar Patons Rock (ongeveer 10 á 20 km verder) en daar verbleven voor 4 nachten (terwijl we er maar 1 in eerste instantie zouden blijven). Eerste dag beetje geholpen met het verschonen van bedden en 2e dag heb ik voor het eerst een tafel staan schuren met een schuurmachine. Verder in de avond samen met deze meneer (kan zijn naam niet meer herinneren) gezellig wijntjes gedronken met heerlijke kaasjes erbij en overdag konden Leonie en ik verder lekker doen wat we wilden waaronder heerlijk een wandeling maken over het strand en geweldig mooie schelpen gevonden die nog helemaal intact waren. Op een gegeef moment zei Meneer dat hij weg moest voor het weekend maar als wij wilden dat we mochten blijven. Uiteindelijk hebben we besloten ook hier gebruik van te maken en het was heerlijk om even een soort van je eigen huis te hebben.

Op het strand van Patons Rock

Uitzicht van Meneer zijn huis

Toen na nog één nachtje daar slapen (dachten we) zijn we naar de Farewell spit gegaan en naar Wharariki beach. Wat was de Farewell spit mooi zeg! Eerst via het strand gelopen waar we vervolgens via het midden zijn overgestoken naar de andere kant van de spit. Deze oversteek was geweldig. Was een grote zandbak en mooi dat het was! Kon me even helemaal uitleven hier en voor het sinds lange tijd was ik helemaal excited over wat ik zag. Dit was namelijk iets wat ik nog niet had gezien.

Uitzicht op Farwell Spit

Op de Farwell Spit

Op de Farwell Spit

Na een lange wandeling over de Farewell spit doorgereden naar Wharariki beach met zonsondergang. Helaas laaghangende wolken waardoor de zonsondergang maar voor korte duur was, maar wat is dit strand mooi! Net als de eerste keer dat ik hier was genoot ik hier ontzettend van. Misschien nog iets meer omdat we iets meer tijd hadden, er minder mensen waren, en we kleine spelende zeehondjes zagen op het strand.

Wharariki Beach

Wharariki Beach

Baby Seals op Wharariki Beach

Wharariki Beach

Toen we weer terug liepen naar de auto zouden we eigenlijk naar een camping zoeken omdat Leonie liever niet in het donker wilde terugrijden. Maar de campings waren duur en niet bijzonder waardoor terug gaan naar Meneer's huis erg aanlokkelijk was, want we daar dan nog een nachtje in een bed konden slapen! Dus uiteindelijk toch terug gereden om nog een laatste nachtje hier te genieten. De volgende dag het huis weer netjes gemaakt voor we nu echt zouden vertrekken naar eerst Marahau om mijn auto op te halen en daarna door naar Motueka waar ik eerst nog een paar vrienden opzocht en vervolgens doorreed naar een goedkope camping waar we eindelijk een keertje een vuurtje mochten maken (en daardoor niet vroeg het bed in hoefde door de kou). Genoten van een laatste avond samen met een flesje wijn ging Leonie de volgende dag naar haar eerste dag werk en ik zou richting Hokitika rijden om daar op een goedkope camping te verblijven.

Motueka naar Fiordland

Motueka – Hokitika

De rit van Motueka naar Westport was prachtig. Ik genoot van de prachtige bemoste wanden die ik om me heen zag. In Westport had ik een paar liftende backpackers opgepikt die eigenlijk naar Greymouth zouden gaan maar op mijn aanraden iets verder met mij meereden naar Hotueka gingen. Nog een kleine stop gemaakt in Punakaki, de pancake rocks die door het slechte weer dit keer iets minder mooi waren (eerder met Lillian gezien) en vervolgens hen afgezet en ik na een korte stop doorgereden naar de camping. Ondertussen was het aan het stormen als een gek. Enorm veel regen dus toen ik aankwam heb ik net als een andere auto, mijn auto naast een shelter gezet om zo min mogelijk nat te worden. Daar ontmoette ik 2 Oostenrijkers en een Spaans meisje waar we gezellig met al de wind eromheen kaartspelletjes hebben gespeeld tot het te koud was en we maar naar bed gingen. Ik heerlijk droog in de auto geslapen (stoel achteruit gezet, in slaapzak gekropen en lekker warm slapen) terwijl om me heen de storm bleef aanhouden waardoor ik toch nog regelmatig wakker werd.

Onderweg. Uitzicht over Kahurangi National Park

Pancake Rocks

Hokitika - Frans Joseph Glacier – Fox Glacier

In de ochtend vroeg op en op tijd vertrokken om campingkosten te voorkomen en samen met het Spaanse Meisje Irene, die ik een lift heb aangeboden, doorgereden naar de Fox Glaciers. We maakten een tussenstop bij de Frans Joseph Glaciers, waar we door het slechte weer helaas niks van zagen. Vervolgens in het plaatsje Fox Glacier aangekomen en naar de Glaciers gegaan waar we op een gegeef moment niet verder konden lopen waardoor we niks van de Glaciers zagen (naast dat het weer al slecht was). Beetje teleurstellend dus, maar kon er wel om lachen. We hoopten bij de Fox Glaciers een Wwoofing plek (werken in ruil voor overnachting (+ eten)) te vinden. Helaas was dit niet gelukt maar we kregen voor vrij goedkoop een privéhutje aangeboden op de camping zodat Irene al haar natte spullen kon drogen en ik dacht ik maak er ook maar gebruik van. Heb ik in ieder geval wat gezelschap en warmte.

Fox Glacier – Wanaka – Queenstown – Te Anau (Fiordland)

De volgende dag toen we dus hoorden dat we helaas niet konden Wwoofen, heeft Irene besloten om toch nog een paar dagen in Fox Glacier te blijven en ben ik eerst nieuwe plannen gaan maken in de auto en vervolgens doorgereden naar Wanaka waar ik 2 nachten ben verbleven en heb gemeet met Bo (Taiwanees meisje die ik in Wellington had ontmoet) waarna ik vervolgens met een zeer korte stop in Queenstown, ben doorgereden naar Te Anau.

Onderweg van Fox Glacier naar Wanaka

Waterval langs de weg, Onderweg van Fox Glacier naar Wanaka

Waterval langs de weg, Onderweg van Fox Glacier naar Wanaka

Uitzicht op Queenstown in de verte, Onderweg van Wanaka naar Queenstown

Arrowtown, Onderweg van Wanaka naat Queenstown

Onderweg van Wanaka naar Queenstown

Fiordland

In Te Anau eerst een aantal gezellige dagen gehad met Maria (Duits) en Blair (Kiwi). Daarmee naar de Mavora Lake geweest waar meerdere scenes voor de Lord of the Rings zijn opgenomen.

Lake Mavora

Lake Mavora

Verder nog een avondje posh gedaan. Blair had namelijk nog kreeft liggen die die op moest maken en Maria en ik vonden het absoluut geen probleem om daarmee te helpen!

Kreeft met Maria (maakt de foto) en Blair

Kepler Track

Vanuit Te Anau wilde ik eventuele meerdaagse wandelingen te plannen, wat soms leek alsof het niet doorging in verband met het weer en de sneeuw. Uiteindelijk besloten toch te beginnen met de Kepler Track, met de gedachte dat als het niet te doen zou zijn voor mij, ik me zou omkeren.

Dag 1: Saai en Spectaculair

Me goed voorbereid en een Beacon (In geval van nood, druk op de knop GPS) en gaiters die ik had geleend naar het begin van de Kepler Track gereden. Er waren twee andere mensen op dat moment met me mee waarvan één alleen naar de eerste hut zou lopen en dezelfde dag weer terug ging en één die ook de Kepler Track zou lopen (die we eerst samen zouden lopen maar uiteindelijk besloten na een uurtje dat we elkaar wel gewoon in de hutten zouden zien). Na een uurtje wandelen gingen de andere al vooruit. Ik had de eerste dag niet echt de puf om te lopen en ging ook nog heel saai heel lang door het bos en alleen maar omhoog. Als resultaat bleef om de 10 meter (zo voelde het) staan, en om me heen staren. Duurde eeuwig tot ik eindelijk bij de tree-line was. Keek mijn ogen uit van de pracht van licht besneeuwde bergen in het zonlicht. Hierdoor gelijk meer energie voor lopen plus dat daarnaast het niet meer zo stijl omhoog ging. En toen eindelijk de hut ondanks dat het maar 4 uur lopen was.

Eindelijk boven de tree-line

En eindelijk bij de hut

Na even uitrusten en mijn spullen op een slaapplek te hebben gezet de spullen gepakt die ik nodig zou hebben voor een korte wandeling van 1,5 uur naar Mount Luxmore. Onderweg kwam ik de drie andere wandelaars (Simon (Duits) en een Franse koppel) die op me vooruit waren gegaan aangezien ik te langzaam was met het pakken van mijn spullen. Samen uiteindelijk door de sneeuw Mount Luxmore opgekomen, waar ik een waanzinnig uitzicht heb genoten. Later kwam er nog een andere man van begin 30 (Paul uit Ierland) aan en vervolgens nog twee mensen die van de andere kant van de track waren begonnen). En toen was het beetje vol op de bergtop. Samen met Simon en Paul hebben wij een off-track route naar beneden genomen wat een heerlijk gevoel gaf omdat ik even niet de "snelweg" van de track was (Brede wegen waar je het idee hebt met een kleine auto overheen te kunnen rijden) plus dat het een paar minuten afsnijden was.

Uitzicht van mount Luxmore

Uitzicht vanaf mount Luxmore

Terug bij de hut onze hoofdzaklampen gepakt en doorgelopen naar de Luxmore Caves. Blijkbaar gaan die heel diep en kon je heen en weer wel 2,5 uur onderweg zijn. Wij zijn er, denk ik, maar 20 á 30 minuten in geweest. Ik geloof dat de mannen niet heel veel verder wilden en de volgende gang waar we in moesten was iets lastiger te bereiken doordat je je ergens doorheen moest persen. Ik was dankzij de reactie van Paul ("Stel je voor dat we nu een aardbeving krijgen") eerlijk gezegd ook iets minder comfortabel terwijl ik het heerlijk vind om in grotten rond te kruipen.

In de Luxmore Cave

In de avond nog in de drukke warme hut, waar zelfs elektrisch licht brandde, gezellig gekletst tot ik moe genoeg was en mijn bed in dook.

Dag 2: De Ridgeline

Vroeg op om me voor te bereiden op mijn tocht over de ridgelijn naar hut 2. Het weer was vrij goed. Het was bewolkt en er stond wat meer wind maar het zou goed zijn voor de oversteek. Dus met goede moed op pad. Ik ging als een speer omhoog richting mount Luxmore (die ik de dag ervoor dus had bekeken met heldere hemel omdat ik wist dat het deze dag bewolkt zou zijn. Hierdoor kon ik afslag naar de bergtop overslaan en gewoon de track volgen). Maar tussen Mount Luxmore en een andere bergtop was een korte ridgelijn van misschien 50 á 100 meter oversteek. Hierdoor was er een windversnelling tussen de bergtoppen waardoor de wind enorm hard ging en ik even twijfelde de oversteek te maken. Dus leunend in de wind en mijn voetstappen goed zettend overgestoken. Hierna ging ik eerst nog een lange tijd over een besneeuwd pas langs de berg. Hier kwam ik Paul weer tegen die me ondertussen had ingehaald. Na een tijdje samen te hebben gelopen ging hij een stuk op me voorruit maar bleef me de rest van de route in de gaten houden of ik niet toevallig de berg af was gerold. Op een gegeef moment kwam ik op voor mij het mooiste stuk van de route, namelijk de ridgeline die vrij lang was. Het was eng, maar prachtig tegelijk en kreeg even een Lord of te Rings momentje (Deel 1, waar de fellowship over de ridgeline liep). Het was best eng door de sneeuw die door voorgaande mensen redelijk plat was getrapt en ijzig was geworden en anders kon kiezen om tot mijn knieën in de sneeuw te staan. Ik wist dat er een shelter onderweg zou zijn waar ik een pauze zou nemen, maar die leek eeuwig weg te zijn. Het laatste half uur lopen denk ik was extra zwaar. Ik voelde de energie wegebben uit mijn lichaam waardoor ik me minder snel kon voortbewegen en het kouder begon te krijgen. En dan is er ook nog eens een vrij steile pad dat ik moest oplopen. Dus mezelf vooruit pushend en naar de grond kijkend omhoog gekregen en eindelijk de shelter. Ik had er bijna heen willen rennen, maar rustig door de sneeuw naar de shelter gelopen waar Paul op me wachtte, en wachtte tot de hut vrij was voor ons om naar binnen te gaan gezien er nog een groep highschool scholieren inzaten die ook de hike aan het doen waren in de andere richting. Eindelijk binnen kwam ook de andere helft van de Highschool groep aan die via onze route liepen.

Zonsopgang vanuit Hut 1, Luxmore Hut

Uitzicht op Lake Te Anau

Vlak voor ik de Ridgelijn op ga

Op de ridgelijn

Op de ridgelijn

Op de ridgelijn. Laatste stuk

Na veel energie naar binnen te hebben gewerkt en een kop thee te hebben gemaakt en gedronken weer verder gegaan. We moesten nog een klein stukje over de ridgelijn en vervolgens gingen we weer omlaag lopen terug de treeline in, naar de hut waar net voor de regen aankwamen. Daar brandde al een heerlijk vuurtje dat de hut aan het verwarmen was.

Nadat ik weer een bed had uitgezocht, was ik druk bezig te bedenken of ik nog 20 minuten naar de waterval wilde lopen ivm de regen en ik me afvroeg of het een mooie waterval zou zijn waard om erheen te lopen. Met een plotselinge boost energie stond ik op en zei erheen te lopen. Paul en de Duitse jongen gingen mee. Het was wel even een lekkere wandeling om de benen weer beetje uit te rekken en het regende ook even niet dus was wel lekker. En de waterval was ook wel mooi dus was het uurtje lopen en kijken wel waard.

Daarna nog een gezellige avond bij het vuur en uiteindelijk nog een beetje gelezen in bed voor ik ging slapen.

Waterval 20 min vanaf hut 2

Dag 3: Vuur!

Ik twijfelde of ik de track uit zou lopen of nog een nacht in de laatste hut zou blijven. Uiteindelijk besloten tot de laatste hut te lopen en nog een nacht daar te besteden wat me weer kosten voor een hostel zou schelen en dan kon ik nog even van de natuur genieten. Samen met Paul op pad gegaan naar de hut. Het was een mooie route maar verder niet heel bijzonder. Aangekomen bij de hut vroeg Paul of ik de volgende dag misschien mee wilde naar de Doubtful Sound. Hij kon gratis mee en kon mij misschien ook gratis mee krijgen of tegen korting. Dus natuurlijk zou ik dat wel willen. Hij moest alleen even een uurtje naar een parkeerplaats lopen (waar mijn auto overigens niet stond, die stond een parkeerplaats verder) om bereik te hebben met zijn telefoon om te bellen. Hij moest voor zichzelf namelijk ook checken of het nog doorging. Ondertussen wilde ik graag een vuurtje hebben in de hut dus ging ik samen met de Tsjechen Ondrej (We noemde hem Vladimir the wood destroyer) en Zdenek (Die ik Bob noemde, gezien zijn naam te moeilijk was :P) op zoek naar hout. Helaas was al het hout nat of vochtig en de woodshelter was gesloten. Gedreven als ik was om vuur te krijgen begon ik droog hout onder de hutten te zoeken door er vrolijk onder te kruipen en grote stukken droog hout probeerde te zoeken. Ondrej had ondertussen daarmee een vuur aangekregen en begonnen we met grotere stukken hout te drogen. Ik ben daarna naar het meer gelopen waar ik snel een duik in wilde nemen wat ongelofelijk koud was waardoor mezelf wassen er niet van was gekomen. Wel weer een check op mijn lijst: Skinny dip, Done. Snel terug gelopen naar de hut om me daar voor het vuur op te warmen en daarna een super gezellige avond gehad met Ondrej, Bob en later Paul toen die terug was. Ik heb nog een beetje Tsjechisch geleerd wat vertaald betekende ‘De dennenappel groeit aan de boom’. Jaja een zeer nutteloze zin, maar ik weet het mooi wel. En ik heb Bob hetzelfde in Nederlands geleerd, wat we beide vervolgens de hele avond bleven herhalen, waardoor de andere helemaal gek werden. Uiteindelijk nog geprobeerd een soort van op tijd naar bed te gaan, want Paul had geregeld dat ik ook mee kon naar de Doubtful sound voor 150$ die hij wilde delen (dus maar 75$ ipv 200$), wat betekende dat we vroeg op moesten om op tijd bij de boot te zijn.

Lake Manapouri

Dag 4: Een nachtspektakel

Dus om half 4 ‘s ochtends opgestaan en rond kwart voor 5 ‘s ochtends op pad met hoofdzaklampen op. Geweldige ervaring om door het donker te lopen. Helaas geen kiwi's gezien, maar we liepen onder een prachtige sterrenhemel en zagen de frost op de planten op glimmen in het licht en vervolgens na 2,5 uurtjes lopen de zon opkomen door de bomen. Veel sneller gelopen dan we dachten komen we het bos uit en lopen richting de parkeerplaats waar we eindelijk de track hebben afgerond. Ik kijk achterom en zie een dik pak sneeuw op de bergen liggen die de afgelopen nachten was gevallen. Het was een prachtig gezicht en had zo terug gewild, terug de sneeuw in. Ik miste het nu al, maar ik ging naar de Doubtful sound wat weer een ander adembenemend stukje van Nieuw Zeeland zou zien.

Klaar voor vertrek

Zonsopgang door de bomen

Doubtful Sound

En het was prachtig, maar was halverwege de tocht erg moe en kreeg het allemaal niet meer helemaal mee. Om bij de Doubtful sound te komen ga je eerst me een boot over lake Manapouri met prachtig uitzicht over de bergen en gebied waar wij de afgelopen dagen hadden gelopen. Het was prachtig met alle verse sneeuw die zo laag was dat het ook in de bossen lag. Vervolgens gingen we met een bus over een weg die speciaal is aangelegd om een energiecentrale (de grootste van Nieuw Zeeland) te bouwen en onderhouden. Een prachtige route waar we onderweg prachtige watervallen zien en op het hoogste punt wat sneeuw hebben zagen.

Vervolgens gaan we de boot op die de Doubtful sound opgaat. Tegen deze tijd ben ik al behoorlijk moe geworden maar krijg nog vrij veel mee van de sound: prachtige groene bergen/heuvels, hier en daar een waterval (met veel regen zouden er veel tijdelijke watervallen zijn, maar helaas niet zoveel regen gehad). Vervolgens varen we door richting zee waar het wat wilder is en gelijk ging door mijn hoofd "Noooo , wil niet weer zeeziek worden", wat gelukkig goed is gegaan. Heel vet vooraan de boot die behoorlijk op en neer gaat, in de regen en zeiknat achteraf. Heerlijk gevoel is dat. Heel mooi een vel blauw stuk zee in de zee en zeehonden gezien. Daarna gingen we weer langzaam terug waar we nog te horen kregen dat een deel van Jurassic Park in de Doubtful sound is opgenomen. Best grappig dat ze dat zeiden want ik zei niet heel veel eerder dat ik de dinosauriërs al helemaal kon inbeelden in dit gebied.

Uitzicht op de Kepler Track

Op Lake Manapouri

Doubtful Sound

Op zee

Doubtful Sound

Doubtful Sound, met Paul

Doubtful Sound

Doubtful Sound

Onderweg terug vroeg Paul of ik het misschien leuk vond om met hem later die week met hem te gaan kajakken in de Milford Sound. Dat die daar misschien ook korting voor kon krijgen. Op dat moment kon ik helemaal niet meer nadenken. Lag al bijna te pitten op een tafel in de laatste boot die terug ging over het meer. Dus de volgende dag aangegeven dat me dat wel gaaf leek.

Milford Sound

Dus Paul alles geregeld dat we gratis konden kajakken en een gratis cruise hadden over de Milford sound en ook nog gratis konden overnachten in de backpackers/lodge van Milford. Reden dat die dit trouwens kon regelen is omdat die bussen rijdt rond Queenstown en het Fiordland (voor toeristen) en daardoor vaak kortingen kan krijgen voor hemzelf en mij dus blijkbaar ook. Super vet.

Milford Road (Key Summit)

Onderweg naar de Milford sound nog een aantal stops gemaakt. Er was enorm veel sneeuw gevallen wat het rijden over de Milford Road geweldig maakte met sneeuw in de bomen en grote, normaal gesproken gras oppervlaktes bedekt met een dikke laag sneeuw waar ik me even helemaal kon uitleven. Een prachtige stop die we hadden gemaakt was bij de Key summit waar we een mooie wandeling omhoog maakte waar prachtige uitzichten waren over het landschap.

Me uitleven in de Sneeuw

Mirror Lakes

Onderweg naar de Key Summit

Onderweg naar de Key Summit

Op de Key Summit

Mijn Sneeuwpop op de Key summit

Uitzicht op Key Summit

Op Key Summit

Op Key Summit

Op de Milford Road

Op de Milford Road

 

Op de Milford Road

Kea! Op de Milford Road

Attack of the Kea, Op de Milford Road

 Kajakken op de Sound

Vervolgens verder doorgereden naar de Milford sound en daar nog snel een blik geworpen op de sound voor we naar de lodge gingen.

Milford Sound Sunset

We konden vanuit daar de volgende dag eventueel kajakken in de sound maar omdat we gratis mochten was het afhankelijk van hoeveel plek er over zou zijn. Toen we de volgende ochtend klaarstonden kregen we te horen dat we niet mee zouden kunnen. Vond het echt super jammer, maar dat was het risico. Paar minuten laten kwam de gids naar ons toe dat twee anderen die online hadden geboekt misschien niet konden komen ivm de sneeuw op de Milford sound road waardoor bussen niet reden. Dus wij super blij dat we uiteindelijk toch mee mochten.

Helaas waren het twee persoons kajaks. Helaas omdat ik was niet zo goed ben in me aan het lot overlaten (ik zat voorin dus alleen maar een motor, waar Paul de bestuurder was), dus na wat gekibbel uiteindelijk mijn mond gehouden en me aan het lot overgelaten waardoor ik ook meer ging genieten van de uitzichten.

Helaas was er die dag geen tijd meer voor een cruise dus we bleven nog een nachtje om de volgende dag van een cruise over de sound te genieten.

Milford Sound Cruise

Het was prachtig met de dramatische landschappen van de sound en het weer was geweldig. Postcard geweldig met blauwe luchten wat niet vaak gebeurd. Typisch weer in het Fiordland is namelijk regen wat de sound op een andere manier mooi maakt door de vele tijdelijke watervallen die daaruit ontstaan. Dus wie weet wil ik nog een keer terug met regenachtig weer om de sound nog op een andere manier mee te maken.

Met Blauwe muts ben ik

Nog een laatste foto voor we de Milford Sound verlaten

Milford Road (Gertrude Saddle track)

Na de cruise reden we terug naar Te Anau waar ik eigenlijk zou verblijven maar ik had, voor nu, zo'n beetje alles gezien in het Fiordland wat ik wilde dus besloot met Paul mee te gaan naar Queenstown wat ons ook wat meer tijd onderweg gaf en we dus nog een korte wandeling op de Gertrude saddle track konden maken.

Ik was werkelijk in winter wonderland beland met prachtige icecles, bevroren watervalletjes/stromen, en sneeuw. Ik keek mijn ogen uit van de pracht. Helaas konden we op een gegeef moment niet verder lopen omdat de sneeuw te hard en ijzig werd om op te lopen/klimmen dus omgekeerd terug naar de auto en met een korte stop in Te Anau doorgereden naar Queenstown.

Queenstown

Ik mocht bij Paul en zijn housemates blijven slapen wat me kosten scheelde voor een hostel en natuurlijk gezellig was. In de avond genoten van de beroemde FergBurger en vervolgens naar bed. De dag erna moest ik kijken wat ik wilde gaan doen. Ik dacht er namelijk over om nog een meerdaagse wandeling te doen. Ik was er alleen nog niet over uit ivm het slechte weer dat eraan kwam. Na lang nadenken besloten niet te gaan want ik had geen zin om misschien één goede dag te hebben en vervolgens een aantal dagen in de regen te lopen in de kou en niet eens zou kunnen genieten van uitzichten omdat die door wolken/mist zouden worden afgeschermd. In plaats daarvan lekker gerelaxt en beetje door Queenstown gelopen genoten van het uitzicht op de besneeuwde bergen en vervolgens met Paul naar Glenorchy gereden wat een prachtige rit was! Paul kreeg in Glenorchy een telefoontje met de vraag of ik eventueel zin had in een paraglide die dag. Ik dacht echt even van "what??!!" Super gaaf. Ik wist al dat hij en zijn vrienden into paragliden waren en dat er misschien een hele kleine kans was dat ik ook kon gaan (heel klein), dus dat was wel echt super vet. Helaas waren ze die avond al gesprongen toen we terugkwamen en de dame die mij zou meenemen (aan het oefenen voor tandem paraglide zodat de commercieel kan gaan) was erg moe om weer omhoog te gaan. Ik zou dus nog een nachtje blijven om eventueel de volgende dag te gaan

Onderweg naar Glenorchy

Paragliden

Eerst kreeg ik een bericht dat het niet door zou gaan, maar later stuurde ze of ik met 5 á 10 minuten bij de gondola kon zijn. Dus ik in mijn auto gesprongen en naar de Gondola gereden waar ik $32,- voor een kaartje omhoog moest komen maar de paraglide dus gratis kreeg. Het was best even beetje eng maar zodra de voeten van de grond waren en we in de lucht zweefde was echt een kick en prachtig om vanuit daar over Queenstown heen te kijken. Helaas was de vlucht erg snel (misschien 7 minuten) en eenmaal terug op de grond was het heel raar om te bedenken dat ik net daarvoor nog in de lucht hing.

Nadat ik beneden was aangekomen besloten om weer omhoog te klimmen om te genieten van het uitzicht en zonsondergang over Queenstown en omdat mijn gondola pas nog geldig om naar beneden te gaan heb ik daar gretig gebruik van gemaakt.

Back in Blenheim, Grovetown

Omdat het ondertussen al laat was, mocht ik nog een nacht bij Paul blijven. De volgende dag toch echt vertrokken en al vroeg op weg gegaan terug naar Blenheim, Grovetown om weer aan het werk te gaan. Mijn geld raakte op dus beter om nu terug te gaan en nog iets over te hebben tot mijn eerste loon binnen zou komen. Na een rit van 14 uur incl. een stop van één uur in Wanaka en één uur in Christchurch. Totaal ongeveer 850km gereden. Was een lange rit en was blij eindelijk te zijn aangekomen in Grovetown, maar was ook een beetje gek om weer terug te zijn. Na een paar dagen rust kon ik beginnen met werken in de wijngaard met het wrappen van de wijnplant en dus geld verdienen. Vind het echt zo lekker om buiten te werken, en vooral als de zon schijnt die vaker wel dan niet schijnt in Blenheim. Ondertussen begon het hostel ook weer langzaam vol te lopen met nieuwe mensen en dus een nieuwe familie om de tijd mee te besteden.

In de tussentijd leuke dingen gedaan zoals het vieren van Fabien's verjaardag (Franse vriend van mijn eerste Grovetown familie) met internationaal een waar iedereen iets te eten had gemaakt wat typisch uit eigen land kwam waarnaast we een poolcontest hadden en gratis drank ik de bar (we moesten wat flessen wijn en wat bier opmaken voor Damian, het hostel en bar eigenaar). Verder hebben we een avondje beerpong gedaan en we hebben kerst gevierd met de Grovetown familie met glühwein en flamenküche, aangezien het hier nu winter is en kerst in de winter gevierd moet worden ;). Verder vaak in het weekend een drankje doen in de bar en gezellig films kijken. Ook heb ik nog een hele mooie wandeling op Mount Robert gemaakt waarvan de top bedekt was met sneeuw en prachtige uitzicht over de Nelson lakes national park heb genoten.

Uitzicht vanuit Hostel

Nelson Lakes National Park, Before Cimbing Mount Robert

On top of Mount Robert, Met Lukas

Terug naar Beneden, uitzicht op lake Rotoiti

Kerst!

 

Met Santa Fabien

Kerst Groepsfoto

Vertrek uit Grovetown

Helaas is het nu allemaal voorbij voor mij. Ik heb door werk na 3 á 4 weken problemen gekregen met mijn rechterarm bekend als RSI. Na meerdere malen toch proberen te werken, nieuwe baantjes proberen als uien planten, botteling van de wijn en sparkling wine shaken (pak in elk hand een fles, shake het en leg het in de volgende mega krat) had ik besloten nog één poging te wagen met het wrappen van jonge wijnplanten op een nieuwe wijngaard die megagroot was en een geweldig mooi gebied met prachtige zonsopgang en -ondergang. Ik wilde zo graag werken omdat ik er echt van genoot, het geld nodig had en nog één a twee weken in de viticulture (mag ook horticulture zijn) moet werken om nog een extensie van 3 maanden op mijn working holiday visa te krijgen. Maar na 3 dagen werken met pijn werd de pijn teveel en realiseerde ik me nu echt dat ik niet door kon en moest stoppen. Ik vond het erg jammer want ik houd er echt van om dit soort werk te doen waar de meeste mensen er waarschijnlijk niks aan vinden, gezien je 8 uur lang op een dag hetzelfde doet. Natuurlijk wordt je er zo nu en dan gek van en wil je een wijnplant een trap geven, maar ik was buiten, vaak met lekker weer, en door het vroeg beginnen kon ik genieten van de zonsopgang en van de prachtige roze luchten van Blenheim. Ik ga dat missen, maar ik voel dat het tijd is om te gaan. Op naar mijn volgende avontuur. Hoe ik het ga doen gaat nog interessant worden aangezien ik erg weinig geld heb, maar ik heb opties als in hutten op een wandeltrack slapen waar ik ivm mijn hutpas die ik heb aangevraagd nu niet meer voor hoef te betalen, Wwoofing en HelpX waar je bij families in huis komt en in ruil voor een paar uurtjes werk per dag accommodatie en eten krijgt, en couchsurfing waarbij ik bij mensen thuis mag slapen en er niets voor terug hoef te doen. Daarnaast heb ik mijn tent nog waarmee ik kan kamperen wat misschien erg koud is in het zuiden maar met mijn goede slaapzak en een extra fleecedeken moet dat goed komen.

Uien planten

Uien planten, Achtervolgt door de vogels

Uien planten, Achter de vogels aan

Wrapping op jonge wijngaard

Wrapping op jonge wijngaard

Zonsondergang vanuit Hostel

Ik kijk ernaar uit om weer te reizen en het land te zien. Ik kijk ernaar uit om weer nieuwe mensen te ontmoeten. En ik zie wel wat er gaat komen. Ook nu weer zie je dat er niet valt te plannen. Anders had ik nu al 3 maanden in Australië gezeten, of was ik 3 maanden aan het werk gegaan wat nu helaas niet gaat. Ik geloof nog steeds dat alles met een reden gebeurd en dat er nog mooie avonturen te wachten staan.